Ik zal het er maar gewoon uit gooien, ik ben een emotioneel wrak. Misschien hebben jullie het ook wel gemerkt aan de aanwezigheid van mij blog, dat ik nauwelijks heb gepost. Ik heb genoeg artikelen, inspiratie, ideeen, eigenlijk alles wat je nodig hebt om een blog te beginnen. Mijn probleem ligt alleen dat ik teveel met andere dingen bezig ben, te veel aan het nadenken ben over waarom ik me de laatste tijd niet echt gelukkig voel.  Ik heb besloten om opnieuw te beginnen voor mezelf, want op deze manier kon ik niet door blijven gaan. Ten eerste heb ik veel verdriet over mijn familie en is mijn thuissituatie ook niet bepaald ideaal. Ik mag niet klagen hoor, het is gewoon een rommel in mij hoofd. Ten tweede slaap ik slecht, dit deed ik al maar nu doe ik ècht geen oog meer dicht. Ten derde heb ik op z’n zachtst gezegd geen goede start gemaakt op school wat betreft cijfers.  Ik wilde het voor mezelf houden en er anderen er niet mee lastig vallen. Ik had elke dag last van spontane huilbuien waarvan ik de reden niet wist waarom ik huilde. Het enige wat ik me kon afvragen was: ‘Waarom voel ik me zo ongelukkig?’. Het is een combinatie van al de bovenstaande problemen, waar ik in bleef hangen. Het begon al eind zomervakantie, tuurlijk vond ik het erg dat de zomervakantie was afgelopen, maar nee, dat was niet het punt. Terwijl ik dit schrijf zit ik op een stoel aan een bureau in m’n eentje terugdenkend aan mijn problemen die ik een tijdje geleden heb uitgepraat. Wat bleek, de mensen die het dichtst bij mij in de buurt stonden wisten dat het slecht met me ging en vroegen zich af of ik nog wel gelukkig was. Nee, toen niet, nu voel ik me als een van de gelukkigste mensen op aarde. Er is geen speciale reden dat ik me op dit moment zo gelukkig voel, ik bedoel, ik zit nu maar in een lege kamer aan een bureau mijn verhaal uit te tikken op m’n laptop. Misschien omdat ik nu besef dat ik mezelf tegenkom en dat elke keer niet heb toegelaten omdat ik mezelf niet kon/wilde zijn. In deze afgelopen maand oktober heb ik me enorm verdrietig en onbegrepen gevoeld, weken gehad die oprecht vreselijk waren en mooie momenten van besef dat familie het belangrijkste is in je leven. Nu ik de draad weer aan het oppakken ben betekent het niet gelijk een verhaal met een happy ending, wel een goed begin die daar naartoe kan leiden. Ik verwacht dus niet gelijk dat mijn cijfers omhoog schieten naar tienen en dat ik nu weer slaap als een roos. Het gaat wel beetje bij beetje beter met me, dat betekent meer artikelen ( tenminste als het weer beter gaat op school ) Maar don’t worry, ik zal bij deze sowieso elke week iets van me laten horen en weer terugkomen van 1 keer per week een artikel naar elke dag een artikel. Wat ik hiermee wilde bereiken om dit persoonlijke artikel te posten? Ik wilde jullie op z’n minst op de hoogte stellen van mijn situatie nadat jullie 10 dagen lang niks van me hebben vernomen. Ik wilde absoluut geen medelijden wekken, want ieder mens voelt zich wel eens ongelukkig. Ik hoop dat jullie het kunnen begrijpen en jullie niet depressief heb gemaakt met dit treurige artikel 🙂

Enjoy life,

X.Josephine

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s